Bugün takvim yapraklarından biri daha sessizce düştü. Ama bu düşüş eksilmekten çok birikmeyi anlatıyor. Çünkü bazı yıllar yaşa eklenmez; insanın derinliğine eklenir. Bugün onlardan biri.
Aynaya baktığımda artık sadece yüzümü değil, geçtiğim yolları da görüyorum. Cesaret ettiğim kararları, “iyi ki” dediklerimi, “keşke”lerle barışmayı öğrendiğim anları… Hayat bana her zaman yumuşak davranmadı belki ama ben yine de nezaketimi kaybetmedim. Bunun herkesin harcı olmadığını artık biliyorum.
Zamanla şunu öğrendim: Her sorunun bir cevabı yok, her cevabın da bir huzuru. Ve bazı şeyler tamir edilmez; sadece kabul edilir. İşte o kabul ediş insanı büyütüyor. Ben büyüdüm. Hem de sessizce, içten içe.
Eskiden hız önemliydi, şimdi anlam. Eskiden “daha fazlası”, şimdi “yeterince”. Hayatla pazarlık yapmayı bıraktığım, onunla sohbet etmeye başladığım bir yerdeyim artık. Bu yüzden gülüşlerim daha sakin, kahkahalarım daha gerçek. (Ve kabul ediyorum; espri anlayışım da yaş aldıkça güzelleşti.)
Mutluluğun artık yüksek sesle bağırmasına gerek yok; küçük anlarda fısıldaması yetiyor. Bir kahvenin kokusunda, tanıdık bir şarkının ortasında, hiç beklemediğim bir anda gelen iç huzurunda… Bunları fark edebilmek gençlik işi değil; bu bir ustalık.
Bugün kendime yeni bir yaş değil, yeni bir bakış diliyorum.
Kendime daha az haksızlık yaptığım, başkalarına sınır çizerken vicdan azabı duymadığım, “hayır” demenin de gayet yerinde ve hatta gerekli bir erdem olduğunu hatırladığım bir yıl…
Daha az kendimi ispatlamaya çalıştığım, daha çok gerçekten yaşadığım.
İyi ki varım.
Olduğum gibi.
Olabildiğim kadar.
Olmak zorunda hissettiklerimi yavaş yavaş geride bırakarak.
Hayat benimle hâlâ sohbet etmeyi seviyor demek ki anlatacaklarım bitmemiş, öğreneceklerim de… Ve evet, biraz da güleceklerim var.