Eğitim, bir toplumun geleceğini şekillendiren en güçlü araçtır. Ancak bugün hâlâ sınıflarda gördüğümüz tablo, çoğunlukla öğretmenin anlattığı ve öğrencinin dinlediği klasik düzenin ötesine geçemiyor. Dünya hızla değişirken, bilgi artık sadece kitaplarda değil; cebimizdeki telefonlarda, bir tık uzağımızda. Peki, biz hâlâ neden çocuklarımızı ezberle sınavlara hazırlıyoruz?
Ezber, kısa vadede başarı getirir; ama uzun vadede düşünme becerisini köreltir. Eğitim, sadece bilgi aktarmak değil; merak uyandırmak, sorgulama alışkanlığı kazandırmak ve hayata dair beceriler geliştirmek demektir. Bir öğrenci matematikte formülü bilmekten çok, o formülün neden işe yaradığını anlamalıdır. Çünkü gerçek öğrenme, “neden” sorusuyla başlar.
Bugün iş dünyası, yaratıcılığı ve problem çözme becerisini ödüllendiriyor. Üniversite diploması tek başına yeterli değil; öğrenmeyi öğrenmek, değişime uyum sağlamak gerekiyor. Eğitim sistemimiz ise hâlâ öğrenciyi tek tip kalıba sokmaya çalışıyor. Oysa her çocuk farklı bir yetenekle doğar. Kimisi müziğe yatkındır, kimisi sporda parıldar, kimisi ise analitik düşüncede öne çıkar. Eğitim, bu farklılıkları törpülemek yerine beslemeli.
Öğretmenin Rolü Değişmeli
Öğretmen artık bilgiyi aktaran değil, rehber olan kişidir. Öğrenciyi yönlendiren, merakını besleyen, ona yol gösteren bir mentor olmalıdır. Çünkü bilgiye ulaşmak kolaylaştı; önemli olan bilgiyi nasıl kullanacağımızı öğrenmek.
Sınav Sistemi Tartışılmalı
Bugün öğrencilerimizin en büyük kaygısı sınavlar. Oysa sınavlar, öğrenmenin ölçülmesi için tek yöntem olmamalı. Proje bazlı çalışmalar, grup tartışmaları, yaratıcı üretimler de en az sınav kadar değerli ölçme araçlarıdır. Çocuğun hayal gücünü ve üretkenliğini sınav kağıdına sığdıramayız.
Hayata Hazırlayan Eğitim
Eğitim sadece akademik bilgiyle sınırlı kalmamalı. Finansal okuryazarlık, iletişim becerileri, empati, çevre bilinci gibi konular da müfredatın bir parçası olmalı. Çünkü hayat, sadece matematik problemlerinden ibaret değil.
Bir köşe yazarı olarak soruyorum: Biz çocuklarımızı geleceğe mi hazırlıyoruz yoksa geçmişin sınav sistemine mi mahkûm ediyoruz? Eğitimde reform, sadece müfredat değişikliğiyle değil; zihniyet değişikliğiyle mümkündür. Öğrenciyi pasif dinleyici olmaktan çıkarıp aktif katılımcı haline getirmek, geleceğin en büyük yatırımıdır.
Eğitim, bir ülkenin geleceğini şekillendirir. Eğer biz hâlâ ezberle oyalanırsak, geleceği başkaları yazacak. Ama sorgulamayı, üretmeyi ve merakı merkeze alırsak; işte o zaman gerçek anlamda güçlü bir toplum olabiliriz.
