Diyarbakır, surlarının heybeti ve insanının sıcaklığıyla bilinir ama yıllardır bu denli saf, bu denli yoğun bir beyazlığa hasret kalmıştı. Sabah uyandığımızda pencerelerimizden süzülen o beyaz ışık, sadece şehri değil, sanki yorgun ruhlarımızı da aydınlattı.
Kabul edelim, Diyarbakır kara alışık bir şehir değil. Hazırlıksız yakalandık, yollarda kaldık, araçlarımızın camlarını temizlerken söylendik, trafiğin durma noktasına geldiği anlarda stres yaşadık. Ancak bu "beyaz çilenin" ardında, uzun zamandır unuttuğumuz kocaman bir "bereket" saklı.
Kuruyan Topraklara Can Suyu
Küresel ısınma ve kuraklık tehdidinin ensemizde olduğu bir dönemde, bu kar yağışı aslında gökyüzünden inen bir ilaç gibi. Aylardır yağmur bekleyen topraklarımız, azalan su kaynaklarımız ve barajlarımız için bu kar, kelimenin tam anlamıyla bir "can suyu" oldu. Uzmanların da sık sık dile getirdiği gibi; kar, yavaş yavaş eriyerek toprağın en derinlerine işleyen, yeraltı sularını besleyen en kıymetli yağış türüdür. Sağlık açısından baktığımızda da mikropların kırılması, havanın temizlenmesi adına bu soğuğa ve kara ne kadar ihtiyacımız olduğunu daha iyi anlıyoruz. Yani çektiğimiz o ufak trafik çilesi, alacağımız sağlık ve bereketin yanında "feda olsun" denilecek türden.
Büyüklerin Çocuklaşma Hakkı
İşin teknik ve yaşamsal boyutu bir yana, beni en çok etkileyen manzara sokaklar oldu. Dışarı çıktığımda sadece çocukların değil, saçına ak düşmüş büyüklerin de gözlerinin içinin güldüğünü gördüm.
Çocuklar... Onlar için bu manzara bir masal diyarı gibi. Okulların tatil olmasını fırsat bilip kendini sokağa atan miniklerin sevinci, şehrin gri betonlarına inat en güzel renk oldu. Ama asıl sürpriz yetişkinlerdeydi. Yıllardır süren hayat mücadelesi, geçim derdi ve koşturmaca arasında "oyun oynamayı" unutan bizler, bir kartopuyla çocukluğumuza döndük.
Ceketini çıkarıp kardan adamın burnuna havuç takan esnafı, arabasının üzerindeki karı temizlerken arkadaşına kartopu atan memuru, torunuyla karda yuvarlanan dedeleri gördüm. Sanki yağan kar, sadece sokaklardaki tozu toprağı değil, omuzlarımızdaki o ağır "yetişkinlik yükünü" de sildi süpürdü bir süreliğine.
Huzurun Rengi Beyaz
Diyarbakır’a kar çok yakıştı. Tarihi surların, Hevsel Bahçeleri'nin ve o dar sokakların beyaz örtü altındaki sessizliği, bize durup nefes almamız gerektiğini hatırlattı. Yollarda kalmış olabiliriz, ellerimiz üşümüş olabilir; ama kalbimiz ısındı.
Bu kar, toprağa bereket, havaya sağlık, bizlere ise çocukluğumuzu geri getirdi. Varsın yollar biraz kapalı olsun, yeter ki gönül yollarımız ve umudumuz hep böyle bembeyaz ve açık kalsın.
Tadını çıkarın...
